ت ن د ی س ع ش ق

خانه دوست...آمدم نبودی، اما مهربانیت جان داده بود به خانه ات و چقدر مردم این خانه مهربان بودند و نجیب و اصیل...و چه مهربانی در وجودشان ریشه نهاده بود؛ دل دردشان بزرگ بود، اما به گمانم دلشان بزرگتر... خدای مهربان محکم در بغل خود بگیرد آن ها را، میگیرد، میدانم ... و امشب به این فکر کردم که چقدر دیر رسیدم من...چقدر دیر رسیدم من و چرا آن بهمن مهربانی را از دست دادم...چرا مهربانی های بهمن وار را از دست که می دهم دلتنگ باقی میمانم؟! راستش را بگویم همیشه در دلم میماند که چرا در آن شب زمستانی با شما د...

ادامه مطلب