باغ موزه هنر ایرانی

آن جلوتر کافه ای آهنگ هایی را می نوازد که دل نگار است، آرام است...
سمت راستم عده ای جوان جشن شادی تولد دوستشان را با هم شریک می شوند و من توشحالم که خوب حالی آدم ها را می توان دید...
به عادت مالوف، برای نوشتن آمده ام... آمده ام در محیط آرامی که سقف ندارد و با سقفی نامطمئن آرامش خودش را گم نکرده است، بنویسم تمام امروزم را... بنویسم تمام روز مره گی هایم را...
بنویسم که هنوز نرسیده ام پیروز را بنویسم...
بنویسم و خدا را شاکر باشم برای آرامش نوشتن... که خدا را شاکر باشم برای آرامش موسیقی که هنوز عشق می دهد به صبوری هایت
که هنوز با نوشتن هایم اشک بریزم و باور داشته باشم که خوبی هست...خوب بودن هست
در همین روزهایی که از تلاش دست برداشته ام برای رفتن و رسیدن، گه گاه پیدا می شود دل قراری های قلب رفته ام!
قلب رفته ام چقدر مهربانی ها باید میکرد و ذهن فرارم مگذاشت!
قلب خسته ام!ذهن رفته ام، گه گاهی پیدا می شود که من در لحظه خوبم و شاکر خدا برای همین داشته ها، حیف است که نگویمشان... حیف است که به قاب تصویر نکشمشان
حرف های ساده من حرمت دارند برای خودم ! برای لحظه هایم و شاید برای حرف هایم و حرف هایی که مینویسم و ساده از برشان میگذرم تا هجوی نباشد بر دیدگانتان❤

ت ن د ی س ع ش ق...